Recent Updates Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • vodena 22:22 on 24/02/2017 Permalink | Reply  

    Srbija – mirotvorac kao i uvek 

    Srbija se zalaže za mir i stabilnost u regionu ali preti slanjem vojske u Bosnu i Hercegovinu. Srbija ne želi da ugrozi teritorijalni integritet BiH i ne meša se u unutrašnje stvari te države, ali šalje policiju na granicu u okviru zajedničke vežbe sa kolegama iz Republike Srpske. Konačno, Srbija ne podržava referendumu u Republici Srpskoj, ali oštro prekoreva visokog predstavnika za BiH koji mu se takođe protivi i organizovaće isti taj referendum na svojoj teritoriji.

    Na sličan način Srbija nije učestvovala u ratu u BiH od 1992. do 1995. godine i zalagala se za mir. Neučestvovanje se i onda ogledalo samo na rečima. „Srbija nije u ratu“, uporno je ponavljao njen tadašnji predsednik Slobodan Milošević i još upornije ratom upravljao.

    Tokom sve četiri ratne godine, čak i u periodima nesuglasica sa političkim rukovodstvom sa Pala, Srbija je vojno pomagala ratnu mašineriju bosanskih Srba. Oficiri Vojske Republike Srpske dobijali su plate i brojne druge beneficije preko 30. kadrovskog centra Vojske Jugoslavije iz budžeta saveznog Ministarstva odbrane – do septembra 1994. godine1 preko računovodstvenog centra, posle toga Ratku Mladiću na ruke. Na taj način tokom rata u BiH plaćano je više od 4.000 oficira iz Republike Srpske.2 Još važnije, VRS je u potpunosti zavisila od logističke pomoći iz Srbije. Bez oružja, municije i vojne opreme koju je tokom rata neprestano dobijala od Vojske Jugoslavije rat ne bi mogla da vodi.3

    Vojska bosanskih Srba drži Sarajevo 44 meseca pod opsadom, ciljajući kroz artiljerijski i snajperski nišan (rekosmo otkud im oružje) stanovnike grada doslovno u svakoj banalnoj životnoj situaciji – dok kupuju na pijaci, čekaju u redu za vodu ili hleb, ili glume privid normalnosti hodajući ka školi i vozeći se tramvajem do posla.4 Vojska Republike Srpske bila je, dok su joj oficiri na platnom spisku Srbije, upregnuta u kampanju etničkog čišćenja zamišljene srpske teritorije u BiH tokom koje je počinjeno nebrojeno mnogo masovnih ubistava nesrpskih civila, a najveći broj preživelih proteran sa druge strane granice koja je unutar BiH 1992. godine iscrtana oružjem i municijom pristiglim iz Srbije. Kampanja zločina i nasilja kulminirala je genocidom u Srebrenici izvršenim puškama prosleđenim iz Beograda.

    Srbija u ratu u BiH navodno nije učestvovala na još jedan način – tako što je na teritoriju te države poslala svoje paravojne, policijske i vojne jedinice. Šešeljevci, arkanovci, Crvene beretke, Žute ose, Beli orlovi, Škorpioni, svi uredno ratuju na teritoriji BiH. Zatvaraju, zlostavljaju, siluju, zastrašuju civile u Zvorniku, Bijeljini, Doboju, Bosanskom Šamcu, Nevesinju, Mostaru, Trnovu, u svakoj bosansko-hercegovačkoj opštini u koju su kročili. I svi imaju čvršće ili labavije veze sa MUP-om Srbije i njegovom Državnom bezbednošću. I vojska povremeno šalje specijalce. U istočnoj Bosni i oko Sarajeva tajno ratuju Gardijska brigada, zatim 72. specijalna i 63. padobransko-diverzantska brigada VJ.5

    Sad kada pred sobom imamo podsećanje na licemerno ponašanje tadašnjeg srpskog rukovodstva – mirotvorne izjave u kombinaciji sa upravljanjem sukobom – pa to uporedimo sa onim što sadašnji vlastodršci govore i rade, lako je uočljiv kontinuitet sa politikom Slobodana Miloševića.

    Postoji još jedan element kontinuiteta sa devedesetim godinama prošlog veka, a on uključuje i Hrvatsku. Sada, kao i tada kada je podela BiH u tajnosti dogovorena a ratom sprovođena u delo, princip srpsko-hrvatskih spojenih sudova besprekorno funkcioniše – strelice prema toj državi stižu i iz Srbije i iz Hrvatske, na Dodikov referendum bosanski Hrvati odgovaraju rehabilitacijom Herceg Bosne. Srbija i Hrvatska, jasno je, na Bosnu i Hercegovinu gledaju kao na plen i verovatno u tome leži suština izvora nestabilnosti u regionu.

    Podsećanje na činjenice iz prošlosti neophodno je i zato što od njih ne postoji bolja opomena, posebno u vremenima regionalne krize kakvu danas imamo. Rat u BiH odneo je blizu 100.000 života. Još jednom – stotinu hiljada života. Od toga su skoro dve trećine Bošnjaci, više od 30.000 su bošnjački civili. Za smrt većine njih, kao i za ubistvo najvećeg dela od 2.500 hrvatskih civila odgovorne su združene srpske snage. U ratu je život izgubilo i 25.000 Srba – nešto manje od 21.000 vojnika i nešto više od 4.000 civila. To i milioni raseljenih ljudi, razorenih porodica i urušenih sudbina cena su rata koji je u Bosni i Hercegovini vođen tokom četiri godine. Da li smo spremni da to ponovimo?

    Autor je istraživač Fonda za humanitarno pravo.

    Peščanik.net, 08.09.2016.iletic-3.jpg


    1. Tada je Republika Srbija zbog političkih neslaganja uvela sankcije Republici Srpskoj.

    2.Pogledati prvostepenu presudu Momčilu Perišiću od 867. do 880. paragrafa.
    Zaključci na tu temu izneti su takođe u prvostepenoj presudi Momčilu Perišiću od 1234. do 1237. Bitno je naglasiti da u žalbenoj presudi kojom je Perišić oslobođen odgovornosti nije opovrgnut nijedan od pomenutih činjeničnih navoda, niti je to posao Žalbenog veća.

    3.Teror vojske bosanskih Srba nad građanima Sarajeva opisan je u njamanje tri haške presude – ratnim komandantima Sarajevsko-romanijskog korpusa VRS Stanislavu Galiću i Dragomiru Miloševiću i bivšem predsedniku RS Radovanu Karadžiću.

    4.Učešće dobovoljačkih jedinica iz Srbije opisano je u brojnim haškim presudama, uključujući one Radovanu Karadžiću, Momčilu Krajišniku, Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću, a učešće vojnih jedinica detaljno je opisano u presudi Momčilu Perišiću.

    5.Učešće dobovoljačkih jedinica iz Srbije opisano je u brojnim haškim presudama, uključujući one Radovanu Karadžiću, Momčilu Krajišniku, Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću, a učešće vojnih jedinica detaljno je opisano u presudi Momčilu Perišiću.

    Advertisements
     
  • zokster 15:13 on 24/02/2017 Permalink | Reply  

    Miloš Ćirić: Naš kandidat – Saša Janković 

    Kandidat za predsednika Srbije Saša Janković održao je nedavno prvi predizborni skup u Hali sportova u Beogradu. U publici i na pozornici u znak podrške kandidatu sedela su poznata lica – uglavnom javne ličnosti koje su do sada podržavale Demokratsku stranku i stranke nastale njenim rasipanjem. Bilo je tu i drugih lica poznatih javnosti – političkih protivnika ovih prvih. Kandidat Janković se tom neobičnom okolnošću pohvalio i rekao da su mu podršku pružili “i levičari i desničari” što je nazvao “državnim jedinstvom.” Te reči su podsetile na “nacionalno pomirenje” DS-a i SPS-a i vreme u kojima se državnim jedinstvom proglasila politika koja je za posledicu imala relativizaciju srpskih zločina i zločinaca, rehabilitaciju četništva, normalizaciju desničarskih ideologija i govora mržnje u javnosti, legitimizaciju nasilja nad političkim protivnicima i manjinskim grupama, tabloidizaciju srpskih medija i kontrolu izvršne vlasti nad svim sferama društva, kao i legalizaciju tranzicione pljačke.

    Janković se okupljenim “levičarima i desničarima” zahvalio na podršci, u svom govoru je citirao Ustav, parafrazirao replike iz domaćih filmova, govorio o potrebi da svako izvede svoju baku na izbore da glasa za njega, itd. Za muzički program bio je angažovan pevač Vlado Georgiev koji je strastveno podržao kandidata i poručio okupljenima da ovog puta “ne zajebu.”

    Program su vodili komičar Igor Brakus i vesela Tatjana Vojtehovski, nekadašnja voditeljka kviza “Trenutak istine” koja je 2009. godine žrtvi seksualnog nasilja postavila pitanje “Da li ste doživeli orgazam dok vas je otac silovao?” i time je izložila dodatnoj stigmatizaciji u uživo programu najgledanije srpske televizije. Za tu ogavnu traumatizaciju žrtve pred milionskim auditorijumom do danas niko nije odgovarao, a Vojtehovski se po prvi put od tada našla u ulozi istaknute opozicionarke građanske provinijencije.

    Svi oni, našli su se pod jednim krovom i objavili da je Janković izlaz iz pustoši koju je proizvela vlast Aleksandra Vučića. U svom kratkom govoru, osim opštim mestima, kandidat nije gnjavio konkretnim detaljima iz svog programa za koji nismo ni sigurni da postoji sem u formi slogana, pa je i u ovom govoru svoju politiku sažeo u rečenicu “dedina šajkača mi stoji u srcu, a evropske vrednosti u glavi.” To je zlokobno podsetilo na Tadićevu i Jeremićevu nacionalističku i pljačkašku politiku koju su vodili pod krilaticom “I Kosovo i Evropa”, a koja je ostavila strahovite posledice na život građana Srbije, zbog kojih je Vučić i došao na vlast 2012. godine.

    Janković je nekoliko dana pre ovog skupa u intervjuu magazinu Vreme dao odgovore na neka od pitanja iz kojih se naslućuju njegovi stavovi u odnosu na važna državna pitanja, kao što je odnos Srbije prema Kosovu. Janković kaže, “Budućnosti bih ostavio da volja naroda odluči kako će se formalno okončati pitanje granica, koje je ova vlast prepustila Prištini. Nadam se da će jednom i Albanci, ne morati, već želeti da žive u Srbiji jer će biti pristojna zemlja.”

    Ova njegova demagoška izjava podseća na svetonazore skoro svih srpskih zvaničnika iz prošlosti. Ideju da će volja srpskog naroda odlučiti granice Kosova, a ne Priština (iako su one već odlučene) Janković pozajmljuje od Dačića, Vučića, Tadića i Koštunice. Uz to, njegov stav da će i Albanci sa Kosova, ovog puta “ne morati” (zanimljiv izbor reči, posebno u kontekstu Miloševićeve decenijske torture Albanaca sa Kosova), “već želeti” da žive u sastavu Srbije otvara brojna pitanja, na prvom mestu njegov odnos prema Kosovu kao nezavisnoj državi i srpskim ratnim zločinima protiv albanskog stanovništva. Janković nije pojasnio kako tačno planira da “narodu” prepusti odluku o definisanju granica sa Kosovom i kakve bi posledice taj postupak imao na mir u regionu, posebno u svetlu zategnutih odnosa dve države i nedavnog obeležavanja devetogodišnjice nezavisnosti Kosova, koje danas kao nezavisnu državu priznaje 113 država članica Ujedinjenih nacija. Nejasno je da li ovaj Jankovićev stav implicira prekid dijaloga sa Prištinom dok narod ne odluči “pitanje granica”, što bi sasvim izvesno trajno unazadilo odnose Srbije i Kosova, zaustavilo pregovore o članstvu Srbije u EU i uvelo zemlju u novu krizu.

    Zatim je usledila još jedna Jankovićeva izjava koja dalje otkriva njegove problematične stavove, koji se poklapaju sa mišljenjima drugog kandidata opozicije – Vuka Jeremića. Naime, Janković je objavio kratki video u kome govori o potrebi jačanja odnosa sa Republikom Srpskom kao “bratskoj dužnosti” Srbije, odnosno da “Srbija Srpskoj treba da garantuje bratske odnose kao suštinsko, a ne dnevno-političko pitanje.” Ovakve izjave o bratskim odnosima Srbije i Republike Srpske, koja je nastala na genocidu protiv bosanskih Muslimana tokom Miloševićevih agresorskih ratova, u javni govor uveo je otac svih velikih i malih srpskih nacionalista, Dobrica Ćosić. Nije beznačajno da Janković ovakvu izjavu daje u jeku najava da će BiH Međunarodnom sudu pravde podneti zahtev za reviziju tužbe protiv Srbije za genocid po kojoj je Srbija 2007. godine proglašena odgovornom za nesprečavanje genocida koji je počinila Vojske Republike Srpske. O genocidu u Srebrenici, moralnoj i političkoj odgovornosti Srbije za taj zločin Janković nije govorio.

    Imajući u vidu ovaj niz Jankovićevih demagoških izjava koje veoma podsećaju na najnazadnije stavove proizašle iz ratne politike Miloševićeve Srbije i retorike njenih nastavljača, postavlja se pitanje – da li je građanska Srbija stala na stranu nacionalističkog kandidata za predsednika Srbije? U svojoj višegodišnjoj “borbi” protiv autoritarne vlasti Aleksandra Vučića, koju su jedno vreme ljudi koji danas podržavaju Jankovića otvoreno hvalili, građanska Srbija je, čini se, neopozivo izgubila svaki kompas što se najbolje vidi u trenutnim “raspravama” o tome kog kandidata treba podržati – ultranacionalistu Jeremića ili pristojnog, umerenog (neki kažu i “zdravog”) nacionalistu Jankovića.

    Kampanja je tek počela, a već su primetne knedle u grlima koje višegodišnji borci za ljudska prava i demokratiju u Srbiji gutaju u svojim javnim nastupima dok nas uče pameti i argumentuju “neophodnost podrške” Jankoviću (ili Jeremiću) jer to zahteva “politička realnost trenutka.” O tome da “političku realnost trenutka” već godinama sami proizvode, a zajedno sa njom i kandidate kao što su Janković i Jeremić, naravno – nema mnogo reči. Izgleda da dolazi vreme kada će se neko dosetiti podrške Koštunici 2000. godine, i time pravdati podršku Jankoviću (ili Jeremiću), kao da ne znamo kako se sve sa Koštunicom završilo, čak i kad bi podrška Koštunici protiv Miloševića uopšte mogla da se poredi sa podrškom Jankoviću (Jeremiću) protiv Vučića.

    Izgleda da se od prošlih izbora za predsednika Srbije do danas konačno udarilo u dno, a kako u međuvremenu nije bilo više pameti, jer je javnost godinama izložena jednoj istoj opozicionoj sceni, njenim propalim strategijama i jednako neuspešnoj borbi protiv Vučića od 2012. do danas, nameće se pitanje šta će doneti podrška kandidatima po čijim izjavama vidimo da im je glavna strategija da u nacionalističkim stavovima pariraju Vučiću (što je nemoguće, osim ako kandidat nije Vojislav Šešelj.)

    Jankovićevi problematični stavovi među njegove sigurne glasače svrstavaju i njegovog oponenta, Vuka Jeremića, koji je izjavio da će glasati za Jankovića ukoliko bivši Ombudsman prođe u drugi krug izbora. Sve ovo ipak ne sluti na srećan kraj kandidature Saše Jankovića. Sramotni izbori koje čini u smislu ljudi koje bira da ga javno predstavljaju i sa kojima zajednički nastupa, hvaljenje podrškom nečega što nepristojno zove “pristojnom Srbijom”, uz tvrde stavove pozajmljene od političara desnice koje iznosi, ukazuju na to da Janković, već na početku kampanje, ima male šanse da pobedi Vučića na izborima. Dosta se govori i o nedostatku jasne Jankovićeve ideološke opredeljenosti, međutim, njegove nedavne izjave jasno ukazuju prema kojoj ideologiji bar do sada naginje – onoj koja zauzima desne pozicije.

    Ekstremnog desničara Aleksandra Vučića, autoritarnog vođu koji bi da oživi Tadićev mehanizam upravljanja i zavlada svim sferama društva sa pozicije novog predsednika Srbije, ne može pobediti osoba koja se sa njim utrkuje u tome kome bolje istovremeno stoje evropsko odelo i četnička kokarda. Aleksandar Vučić zauvek pobeđuje u toj igri. To je posebno uočljivo posle njegovih pet godina vladanja Srbijom, sticanja novog ugleda u zemlji i svetu, i rehabilitacije njegove biografije koju je izgradio zalažući se i huškajući na ratove u kojima se raspala Jugoslavija.

    Ukoliko pobedi na predsedničkim izborima, Vučiću će tu pobedu u velikoj meri olakšati kratkovidost i lenjost srpske liberalne opozicije (i svih onih koji se tako osećaju), koji ni posle ogromnog iskustva sa njim ne uviđaju da je njega jedino moguće pobediti žestokim kontrastom – kandidatom za predsednika koji zastupa nedvosmisleni antifašizam kroz zalaganje za denacifikaciju srpskog društva, odnosno otkrivanje istine o srpskim ratnim zločinima čime se pomaže proces pomirenja u regionu i vrši uticaj na podizanje svesti o moralnoj i političkoj odgovornosti Srbije u vezi sa našom ratnom prošlošću, nudi politiku koja je usmerena na obezbeđivanje poštovanja osnovnih ljudskih prava radnika, žena, ugroženih manjinskih grupa i svih drugih građana Srbije.

    Čak i da takav kontrastni kandidat postoji, Vučića bi – zbog ogromne podrške koju ima u pretežno konzervativnoj Srbiji koju sve vreme drži u strahu i bedi – bilo teško pobediti. Ali taj bi poraz bar bio častan i iz njega bi se nešto moglo naučiti.

    Isticanjem i promocijom “zdravih nacionalista” kao Vučićevih protivkandidata, i to od strane onih od kojih se i dalje očekuje sasvim suprotno ponašanje, potencijalno se gubi sve – verovatno sami izbori, ali i nešto važnije od toga – gubi se još jedna, možda poslednja šansa, da se na srpskoj političkoj sceni konačno oslobodi prostor za ljude čija bi se politika suštinski, ne samo pojavno, razlikovala od Vučićeve politike otrovnog nacionalizma kojima se srpsko društvo uništava već više od trideset godina.

     
    • admin 16:29 on 24/02/2017 Permalink | Reply

      Bravo Miloše, sine;-)

      Liked by 1 person

    • milodan6 22:52 on 24/02/2017 Permalink | Reply

      Ne želim da branim Jankovića a posebno njegove izrečeno stavove po pitanju Kosova i RS sa kojima se u potpunosti NE SLAŽEM. Ima nas takvih u Srbiji, brat-brati 2-3%. Ko je spreman u Srbiji da javno kaže-napiše da je Kosovo definitivno izgubljeno, da je Republika Srpska genocidna tvorevina i da je zahtev BiH za reviziju odluke o učešću Srbije u genocidu sasvim opravdan i, u interesu iskrenog pomirenja čak i potreban. Nije majka takvog političara u Srbiji rodila sa izuzetkomm Čedomira Jovanovića i donekle Vuka Draškovića – koji su na drugim političkim i ekonomskim poljima duboko potonuli, samim tim sami sebe eliminisali iz političke elite, koja ima izgleda da zavlada Srbijom.
      Lično ne mislim da Saša Janković iskreno veruje u ovo što je izrekao, pre će biti da je to upućeno biračima, koji to vole da čuju a samim tim se i upecaju na zabačenu Sašinu udicu i – glasaju za njega, ako razumete šta hoću da kažem.

      Liked by 2 people

      • admin 23:58 on 24/02/2017 Permalink | Reply

        Milodane ti si u pravu, pitanje je dokle podilaziti pucini grdnoj. Jos od vremena pokojnog Djindjica se prica o toj zabi koju treba progutati. Evo i Milos je u svom tekstu fino objasnio. Problem je sto je zaba u medjuvremenu postala velika. Pojma nemam kako ce se sve zavrsiti, ali nece na dobro, nazalost.

        Like

  • tezej 12:57 on 24/02/2017 Permalink | Reply  

    Čupić: Propaga o Vučićevoj pobedi u prvom krugu 

     

    Profesor Fakulteta političkih nauka u Beogradu Čedomir Čupić za ‘Zašto’ komentariše nametanje percepcije iz vladajućih krugova da bi Aleksandar Vučić mogao odneti pobedu već u prvom krugu predsedničkih izbora u Srbiji.

    • Neispunjena obećanja

    Ako se gleda sa aspekta percepcije da postoji jedinstvo unutar vladajuće koalicije i da je to jedinstvo potvrđeno na zvaničnim organima svake od tih koalicionih partija, iz toga bi proizilazilo da su oni već pripremili svoje biračko telo i simpatizere. Međutim, ja nisam siguran da to tako funkcioniše jer jedno je nešto što se zove propaganda, a potpuno drugačije kako će se ljudi opredeljivati. Oni će se opredeljivati u odnosu na to šta su vladajuća koalicija i ključna stranka u njoj, odnosno, šta je Aleksandar Vučić ostvario od obećanja koja je dao građanima.

    (More …)

     
  • tezej 11:42 on 24/02/2017 Permalink | Reply  

    David Scheffer, sef tima u Hagu o reviziji 

    .

    Slikovni rezultat za david Scheffer, fotografije

    Fokusirali smo se na dokazivanje genocida za napade na šest bh. općina 1992. godine. Vjerujem da sada imamo dokaze.

     
    • admin 16:33 on 24/02/2017 Permalink | Reply

      licno me iritira sto su sad svi navalili da sve saznaju, a jos vise mi smeta kad advokati prihvate tu igru i objasnjavaju i odgovaraju na postavljena pitanja. ali prezivjet cu i to, nemojte se uzbudjivati zbog ove moje objave;-)

      Liked by 1 person

      • tezej 16:47 on 24/02/2017 Permalink | Reply

        Mene vise iritira uporna zamjena teza i tvrdnja o ugrozenoj Srbiji i Srbima.Da se “ugrozeni” nijednom rijecju nisu ocitovali o samoj reviziji!
        Da uzasno manipulativno dogadjaje iz devedesetih, transportiraju u danasnje vrijeme i jos ustvrde da su podnosenjem revizije poremeceni odnosi , te da je to udar na Srbe !

        Liked by 1 person

        • admin 17:28 on 24/02/2017 Permalink

          ta zamjena teza i vrsta “logike” mene nervira vec vise od 20 godina, to je bio i razlog vise za nastanak ovog bloga

          Liked by 2 people

  • tezej 09:16 on 24/02/2017 Permalink | Reply  

    AKO NEMA PRAVDE, NEKA BUDE PAMETI: “Molio bih srpske lidere iz BiH da ne brane Srbiju” 

    Slikovni rezultat za čedomir jovanović, fotografije

    “Revizija postaje samo povod za nove međusobne odnose. Političari ne treba da se bave pravom. Revizija ili traganje za pravdom ne smije biti ni razlog ni opravdanje za neke nove nesporazume ili radikalizaciju odnosa u regionu. Neka se time bave sudije i pravni timovi, ali nema potrebe za radikalizacijom odnosa između Srba i Bošnjaka u samoj Bosni i Hercegovini”, navodi Jovanović.

     

    Čedomir Jovanović

     
  • pontecarlo 01:27 on 24/02/2017 Permalink | Reply  

    O trovanju Putinovih oponenata 

    c4lbdojwaaapbev

    Vladimir Kara-Murza after his first poisoning, Washington, D.C., fall 2015

    On Thursday, February 2, the young Russian journalist and pro-democracy activist Vladimir Kara-Murza was at his in-laws’ apartment in Moscow when he suddenly felt ill. He appeared confused and disoriented. His parents-in-law rushed him into a taxi and to a hospital. By the time they arrived, Kara-Murza was experiencing organ failure. Fortunately, the doctor who admitted him was the same one who had treated Kara-Murza’s previous multiple-organ-failure episode, in May 2015. The doctor wasted no time starting treatment, beginning with dialysis.

    Kara-Murza, who is thirty-five, is normally in good health. He is also a longtime opponent of the Putin regime. (…)

    Full text by Masha Gessen: ‘Total Catastrophe of the Body’: A Russian Story at http://www.nybooks.com/daily/2017/02/21/total-catastrophe-of-the-body-kara-murza-poisoning/

     
  • vodena 20:56 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    SRĐAN ŠUŠNICA ŠOKIRAO SRBIJU I RS: Srbi će politički prodisati kada nestane Republike Srpske… 

    Srđan Šušnica je kulturolog, rođen u Banjaluci 1976. Završio je banjalučku gimnaziju, potom diplomirao na Policijskoj akademiji u Beogradu, a nakon toga i na Pravnom fakultetu u Banjaluci. Magistrirao je na Fakultetu za društvene nauke Univerziteta u Ljubljani na programu Kulturologije. Bavi se kulturološkim istraživanjima bosanskih i balkanskih tema, pisanjem i društvenim aktivizmom okrenutim protiv kulture zaborava, istorijskog revizionizma, nacionalizma i fašizma. Živi i radi u Banjaluci.SRĐANŠ

    RSE: Nedavno ste objavili tekst ‘Grad zaborava i amnezije’, u kojem dajete jedno drugačije viđenje rata u Banjaluci. Kažete da ‘količina toga što se želi zaboraviti u Banjaluci je tolika da prazninu koja tom prilikom nastaje ništa ne može ispuniti’. Šta vas je motiviralo da na takav način oslikate Banjaluku?

    Šušnica: Kada bi se čovjek probudio sad, poslije 25-ogodišnjeg sna u Banjaluci bio bi šokiran, ne bi mogao da vjeruje kakve transformacije je Banjaluka u političkom i kulturnom smislu doživjela. Nažalost, većina ih je destruktivna. Zaboravljaju se svi bosanski – bošnjački, katolički – hrvatski pa i jevrejski narativi, tekstovi i simboli u gradu i zamjenjuju se s nekim novosrpskim ili pansrpskim simbolima.

    U ime unificirajućeg konstrukta ‘srpstva’, zaboravlja i uništava ona istinita i autohtona regionalna etnografija i memorija Krajišnika, Hercegovaca, Posavaca, Semberaca. Vještački karakter tih novih ‘republiko-srpskih’ narativa i identifikacija me motivirao da o tome pišem. Zaista jedna nevjerovatna količina, ali i agresivnost nacionalnih mitoloških narativa, zatim historijskih falsifikata kao kada je u pitanju manastir Krupa na Vrbasu i drugih, me bukvalno natjerao da se posvetim tom istraživanju.

    Kad čovjek vidi svu tu količinu zaborava, šta se sve želi zaboraviti, koje opšte ljudske i interkonfesionalne vrijednosti, taj kulturni kod kojim je Banjaluka živjela, kako se on želi jednostavno izbrisati iz sjećanja ovog grada iz sjećanja ljudi. To u čovjeku probudi neku vrstu inata i otpora. Čovjek poželi da to prikaže, da to oslika. Da vrišti da ga svi ljudi čuju da naše sjećanje i kulturna memorija zaista moraju biti kompleksni, slojeviti i humani.

    Čega se ljudi trebaju sjećati u svom gradu. Stefana Nemanje? Uroša Drenovića? Ratka Mladića? Da li se trebamo sjećati samo istorijskih događaja i figura, svetačkih likova koji nikada nisu pripadali prostoru Banjaluke i Krajine, ali zato pripadaju jednom nacionalnom konstruktu, koji je kao i svi ostali, totalna izmišljotina, a u 21. vijeku i sprdačina!?! Ne bih rekao.

    Zapitajmo se, koje su to univerzalne kulturne, ljudske, radničke vrijednost za grad Banjaluku i inače za sve opštine koje su sada u sastavu RS-a? A zapitajmo se i šta nam nova politička i kulturna elita ustvari podmeće? Koji su to falsifikati, koje su to laži koji su to mitovi na kojima žele da učimo našu djecu. To su, na žalost, izvanredni politički mitovi na koje se narod lijepi.

    RSE: U svom tekstu građanima Banjaluke posebno Srbima zamjerate što su se tokom rata odrekli svojih sugrađana. Da li je u Banjaluci danas dvije decenije iza rata ista situacija?

    Šušnica: Građani Banjaluke i drugih opština u sastavu RS-a, možda nemaju taj osjećaj da su te 1992. ili 1993. nekoga možda iznevjerili. Njih je beogradski režim 90-ih ubijedio, a i danas još ubjeđuje da su svi drugi iznevjerili Srbe, izlazeći iz Jugoslavije kojom su, na žalost, tada carevali Milošević i njegovi udbaški i nacional-komunjarski aparatčici. Ti sterlini monstrumi spremni da zatru svakog ko nije mislio kao i oni, pa i same Srbe.

    Srbima se još prosipa priča da su rat započeli oni koji su se otcjepljivali od Beograda, a ne Beograd koji je na otcjepljenja odgovorio oružanim nasiljem, nacionalnom homogenizacijom Srba i genocidom. Danas, 20 godina poslije, mogu reći da su Srbi u Bosni, ali i u Hrvatskoj, na jednom političkom i simboličkom nivou iznevjerili svoje komšije, da su se odrekli prijatelja, porodice i susjeda druge nacije, druge vjere. Mislim da su vrlo brzo prestali da razmišljaju o tome šta je istinska vrijednost u njihovom bitisanju u ovom gradu ili nekom drugom gradu u BiH. Najednom su neke ideološke predstave, nacionalne i nacionalističke predstave postale važnije od odnosa s drugim čovjekom, s komšijom.

    To se građanima Banjaluke desilo kroz transpoziciju od jugoslavenstva, od jednog sentimenta prema JNA i Jugoslaviji, pa do negativnih reakcija i dehumaniziranja onih političkih snaga i građana koji nisu više željeli da žive u toj i takvoj Jugoslaviji. Ti građani i snage su imali potpuno pravo na svoje opredjeljenje, pravo da mirnim i nenasilnim putem donesu odluku o otcjepljenju, što su i učinili. To je ono što većina Srba ne može da skopča.

    Nisu ljudi bježali od svojih komšija Srba, već od Beograda, ali je Beograd uspio izmanipulisati njihova nacionalna i projugoslovenska osjećanja i mobilisati ih protiv susjeda. U tom nekom ideološkom čvoru se desila ta zamjena mjesta koja je Krajišnike, Semberce, Hercegovce i druge okrenula jednoj vještačkoj konstrukciji pansrpskog nacionalizma, koji sad treba da nama bude neka vodilja, neka dostojna zamjena za onaj stvarni interkonfesionalni, interetnički život koji smo živjeli u ovom našem banjalučkom, bosanskom meltingpotu.

    Navikavajući se na odsustvo svojih komšija, oni se navikavaju na odsustvo svojih života. Oni su svojim prethodnim životima dali ocjenu jedan, oni su njih pogazili, pregazili, poslali u zaborav, spakovali u tamo neke kutije, stavili u neke pećine. Utamničili su svoja sjećanja i dopustili da njihovim emotivnim i političkim životima vladaju plagijati i nacionalni i kleronacionalni konstrukti koje promoviše i Srpska pravoslavna crkva i beogradska politika i beogradska, nazovi kulturna elita.

    Šušnica: U dejtonskoj BiH politička i kulturna elita RS ne može prestati s tom masovnom produkcijom nacionalnih konstrukata. Sa masovnom indoktrinacijom mitološkim i nacionalističkim narativima jer onog momenta kada ona prestane s tim, prestat će postojati. Onog momenta kada elita u RS prestane s konstruiranjem ento-nacionalističkih mitova i sa indoktrinacijom, propast će. Kada elita u RS prestane indoktrinirati i lagati Srbe iz Bosne ili pravoslavne Bosance da su pripadnicima stare nacije na Balkanu i da imaju više zajedničkog sa Srbima iz Leskovca nego s Bošnjacima i Hrvatima iz Sarajeva, tad’ će se ugasiti i RS i oni. A nadjačat će je jedan racionalni konstrukt bosanstva i hercegovstva kao jednog građanskog, državnog, regionalnog i istorijskog identiteta svih građana koji žive u Bosni i Hercegovini, a ne samo pojedinih naroda i vjera. Nadjačat će je objektivna i kompleksna kulturna memorija Bosne i Hercegovine i njenih regija.

    Ovdje na sceni imamo sukob etno-nacionalnog i građansko nacionalnog. RS je u stvari negacija te BiH. Dok god postoji Republika Srpska, Bosna i Hercegovina neće stati na svoje noge kao građanska država. Ona će opstojati kao neka kombinacija tri etno-nacionalistička konstrukta i kao pastorče njihovih ento-nacionalnih elita iza kojih se, u stvari, krije bjesomučna pljačka, nepotizam, korupcija, privilegovanje, bogaćenje i tako dalje.

    Njima je jasno da onog momenta kada bi oni prestali da promovišu te kulturne i političke mitove, tog momenta bi se ta kula sasula, i RS ne bi imala nijednog osnova za svoju egzistenciju, a oni ne bi imali podlogu da vladaju i krčme naše živote i sudbine. Preostalo im je samo da započnu neki novi iracionalni rat, pljačku i neka nova masovna istrebljenja.

    Šušnica: Sigurno ne pripadam većini mladih ljudi koji RS smatraju najvažnijom. Obrnuto, smatram da je RS jedan kamen oko vrata svim onima koji sebe smatraju Srbima bez obzira da li žive u Leskovcu ili Bosanskom Novom. To je jedan loš brend. To je jedna monstruozna politička konstrukcija koja opstaje, kao što sam rekao, samo zahvaljujući vještački skrojenim pansrpskim nacionalističkim mitovima o izmišljenom kontinuitetu, istorijskom pravu izmišljenje srpske nacije koja, navodno, postoji od 12. vijeka na ovamo.

    RS postoji samo zahvaljujući vrlo katastrofalnoj činjenici – činjenici genocida. Prvog genocida na tlu Evrope poslije Drugog svjetskog rata, i to ne samo genocida u Srebrenici. Zahvaljujući etničkim čišćenjima i zločinima istrebljenja u Bosanskoj Krajini koji nisu proglašeni genocidom, a koji su jednako monstruozni kao i Srebrenica.

    Ljudi ovdje ne žele da vide tu disproporciju, tu razliku u strateškoj sistematičnosti, tu razliku u strateškim ciljevima zločina počinjenih u ime Srba i počinjenih od strane Armije BiH ili Hrvatske vojske. Ne žele da prihvate da su beogradski zločini bili cilj rata, a sarajevski i zagrebački posljedice tog istog rata. Ne žele da odvoje sebe kao pripadnike naroda od loših političkih vođa, loše politike i elite.

    Zato je RS nešto što će politički presuditi i politički već presuđuje svim građanima Srbije, Bosne i Hercegovine, te Hrvatske koji sebe smatraju Srbima. Onog momenta kada RS nestane mislim da će Srbi moći da prodišu kao moderna politička nacija, bilo kao Srbijanci ili Bosanci i Hercegovci ili hrvatski građani. Ima, možda, još ljudi koji razmišljaju na ovakav način u RS-u, odnosno u Banjaluci, ne žele javno da govore.

    Ali, mislim da većina ljudi osjeća svu iracionalnost, svu tu laž koja je skrivena u konstruktu RS-a, da osjeća svu tu izolovanost, da osjećaju svu tu besperspektivnost bitisanja ovog što se zove RS, ali da o tome ne žele da razmišljaju već se snalaze iz dana u dan, pokušavajući da žive u životu koji je jedan i kratak.

     
  • tezej 08:58 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    Tromp za N1: Tomašica jedan od ključnih dokaza za reviziju 

    Tromp za N1: Tomašica jedan od ključnih dokaza za reviziju 

    ”Ovaj zahtjev za reviziju ima šansu da uspije. Ovdje se radi o jednom autoritativnom Sudu Ujedinjenih Naroda i taj Sud će biti puno oprezniji da odbija nešto što nije sasvim kompletno. Sud će vrlo vjerovatno reći da sve nije kako treba, ali pošto se radi o genocidu, pristupat će se drukčije”, rekla je večeras u Pressnigu Nevenka Tromp.

    Prema mišljenju profesorica na Univerzitetu u Amsterdamu koja ima iskustvo rada na Međunarodnom krivičnom sudu za bivšu Jugoslaviju, tema revizije je interesantna, ali da ipak treba pustiti Sud da radi svoj posao.

    ”Ta tema je interesantna, ali ne bih željela ulaziti u neke ocjene. Ima nekoliko interpretacija, ali ja bih ovo prepustila Sudu. Može li zahtjev na samom registru biti odbijen? Vjerovatno može, nadam se da će se preći preko prvog praga. Mislim da je današnja izjava predsjednika Izetbegovića zazvučala vrlo kredibilno. Oni su sabrali sve činjenice u korist toga da je gospodin Sakib Softić agent, ali vjerovatno će i Srbija imati jake argumente protiv toga. Zato postoje sudovi”, ispričala je Tromp gostujući u Pressingu na N1.

    (More …)

     
    • tezej 18:42 on 23/02/2017 Permalink | Reply

      Stetno moji Bosanci i Hercegovci.Vjerujem da cemo dozivjeti presudu po reviziji, u kojoj ce biti utvrdjena agresija Srbije i genocid u cijeloj BiH.
      Vjerujem u nadetnicku i nadkonfesionalnu istinu o dogadjajima u mojoj zemlji devedesetih.

      Liked by 2 people

    • tezej 20:53 on 23/02/2017 Permalink | Reply

      Ne razumijem.
      Osobito kada se umjesto pitanja odgovornosti drzava postavlja pitanje stetnosti , te se vrsi zamjena teza.

      Like

  • tezej 08:44 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    MILOŠEVIĆEVO PISMENO PRIZNANJE ZA REVIZIJU PRESUDE: “SR Jugoslavija izdržava 300 hiljada vojnika koji ratuju u Bosni i Hercegovini” 

    Slikovni rezultat za mladić i karadzić, fotografije

    Piše: MIRHA DEDIĆ

    MONSTRUOZNI ZLOČIN U RUDNIKU TOMAŠICA

    Krajem maja 1993. godine Mladić je u Banjoj Luci održao sastanak sa čelnim ljudima Prvog krajiškog korpusa i Vazduhoplovstva i protivvazdušne odbrane, koji su mu referisali o stanju na terenu. Pukovnik Stevo Bogojević, načelnik bezbjednosti Prvog korpusa, Mladiću je govorio o vojnoj situaciji u Prijedoru i tom prilikom iznio detalje o monstruoznim masovnim ubistvima u ovom gradu

    Bogojević je tražio od Mladića savjet šta da se uradi sa nekoliko hiljada leševa muslimana koji su ubijeni u Prijedoru i njegovoj okolini. Bogojević referiše: “Pre četiri-pet dana došao je Simo Drljača, raniji načelnik SUP-a Prijedor, uputio ga je ministar MUP RS-a, a došao je u vezi rudnika Tomašica kod Prijedora, gdje su oni ranije zatrpali 5.000 muslimanskih leševa. Drljača je došao da to utrapi nama, a oni bi da se toga reše (spaljivanjem, mljevenjem ili na neki drugi način). Tu ima svakakvih leševa, u to su uvukli Subotića. U timu je Drljača, on je bio nosioc i dok se to radilo, tu je na sastanku bio general Subotić, Arsić, Drljača, ja i Mile Matijević iz SUP-a Banje Luke. Molim vas za vaš stav oko toga“.

    Na to je Mladić kazao: “ Kako su ih oni pobili, neka se tako njih i reše, a treba pokrenuti istragu u vezi sa ovim slučajem i čuvati dobro podatke da ne dođu u ruke nepoznatih lica.“

    (More …)

     
  • darya 03:40 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    u bajčetini 

     
  • darya 03:37 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    vučkur (dekameron) 

     
  • darya 03:35 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    the best diet ever 

     
  • darya 03:30 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    ovako se vodi kampanja (pa dokle dobaci) 

     
  • darya 03:22 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    kako živi vulin 

     
  • darya 03:19 on 23/02/2017 Permalink | Reply  

    vučić u kampanji 

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel
%d bloggers like this: