ODA GENOCIDU, LAMENT NAD VELIKOM SRBIJOM – Zi g. Hajl!

Standard

Nandor Ljubanović, “Kulturbunt” (Pokret za mir Pančevo), “Kulturbuntzabavnik”, “Vetar i hrast”.
Drago Borić, “Vetar i hrast”, “Kulturbuntzabavnik”
Pročitano u muzičko-govornom magazinu “Vetar i hrast” (Radio Jugoslavija, 100,4 FM) 2000. godine. Radio Jugoslavija reklamirala se sloganom TAMO GDE SE NE ČUJEMO, SIGURNO JE KRAJ SVETA.

“Ne može Balkan stajati između Istoka i Zapada,
nego iznad jednog i drugog, da svetli i jednom i drugom”.
Nikolaj Velimirović

I

Ne valja datumom početi tekst, tako da je 21. septembra 2000. godine na zvaničnom sajtu pravoslavne mitropolije Crnogorsko-primorske (www.mitropolija. cg.yu) postavljena prezentacija projekta “Pesme Iznad Istoka i Zapada” (“muzički album po tekstovima vladike Nikolaja Velimirovića, 1880-1956, u izvođenju istaknutih pop-rok umjetnika”). Ideja je potekla od Njegovog Visokopreosveštenstva g. Amfilohija Radovića, mitropolita pravoslavne mitropolije Crnogorsko-primorske i egzarha sveštenog pećkog trona (tako piše na sajtu, dopuna naša). Amfilohije Radović, “vodja sekte koja je u izumiranju u Crnoj Gori”, poseduje bogato iskustvo u realizaciji projekata (recimo, projekat Velika Srbija, primedba naša). Muzički projekat je osmislio i uredio, jerođakon Jovan Ćulibrk (rođen 1965). Jovan (ex-rock novinar magazina “Ritam”) je “jugoslavista”, “suplent Bogoslovije Sv. Petra Cetinjskog” gde predaje crkvenoslovenski jezik i opštu istoriju. Radio Svetigora bez njega ne bi bila to što jeste, odnosno nije. Pomenuti Radio “svojim signalima vraća prvobitnu čaroliju radija” i potvrdjuje da “niko nema kreativnu percepciju pop-kulture kao srpski narod”, reče on u VIN-u, Gordani Suši, predsednici NUNS-a, u mikrofon lično. Zi g. Hajl!

Povodom pretpromocije projekta “Pesme iznad Istoka i Zapada” (izdanje PGP RTS*), TV B92 priredila je specijalnu emisiju koju je autorski potpisala Maja Uzelac. O projektu su govorili otac Jovan Ćulibrk, Cane Particrkva, Vuča iz Darkvud duhovnosti, Goran M. iz Bjesova, predstavnik Otpora i Zi g. Hajl.

Otac Jovan Ćulibrk smatra da je projekat prava stvar a i da se mogu naći neke paralele sa onim što su radili Joy Division (da, instrumenti i električna energija, primedba naša).

Rok-en-rol je osveštan, uzvikuje Cane Particrkva. Hvali otvorenost Srpske pravoslavne crkve za ovakve projekte. Oduševljen je: “Pesme Nikolaja Velimirovića kao da su pisane baš u našem stilu” i mudro zaključuje da je Bog neodvojiv od čoveka. Za oca Jovana kaže da ga zna još iz svetovnog života.

Vuča iz Darkvuda kaže da otac Jovan pomaže demistifikaciju rok-en-rola, hvali njegovu širinu ličnosti, a posebno napominje specifičnu duhovnost vezanu za delo “Indijska pisma” Nikolaja Velimirovića. Goran Marić iz Bjesova otkriva da je materijal nastajao za vreme bombardovanja, a to isto bombardovanje naziva “satanski noćni vatrometi”. Predstavnik Otpora je u N. Velimiroviću prepoznao vojvodu slobode i mudraca nadahnutog živim bogom. Napomenuo je da je Nikolaj Velimirović simbol Otpora. Zi g. Hajl je prkosno uzviknuo: “Dok je bolesti biće i junaštva!”

Na kraju specijalne emisije (“Dnevnikovog dodatka”, postmoderni cinizam naš) autorka, pomenuta Maja Uzelac, baca poslednju kofu svinjskih iznutrica: “Ovaj projekat je pravilno uspostavljena konotacija”. Emisiju, između ostalih, pomogoše stožeri muzičke redakcije B92 Dragan “Wicker Man” Ambrozić (general zbora upokojenog rock-magazina “Ritam”, posle se potucao od nemila do nedraga – HMK Music, organizacije koncerata, danas na Ostrvu Underground – RTV B92) i Miško Bilbija.

II

Sredinom osamdesetih dolazi do smene ikona u Srbiji. Sv. Marksa, Sv. Engelsa, Sv. Lenjina i Sv. druga Tita zamenjuju Sv. Slobodan Milošević (“Hitler našeg doba”) i Sv. Sava (“I bez probanja svetskih uživanja, on je sagledao njihov bolni kraj”). SPC se nameće kao “uporište tradicionalne nacionalne sigurnosti i središte nacionalnog života, potvrđeno vekovnim iskustvom, kao jedina institucija koja nikada kroz istoriju nije izneverila Srbe”. Ideološku osnovu takvog delovanja čini sinteza učenja vladike Nikolaja Velimirovića (“najvećeg učitelja Srba, posle svetog Save”) i Justina Popovića. Crkveni časopisi u svakom broju objavljuju neki tekst iz pera jednog od dvojice “trajnih uzora i modela novije srpske duhovnosti”, ili natpis o njima.

“Nikolaj je manje svetac i apostol, a više eruptivni osvetnički duh, čija skeptička priroda rastače ne samo veru, već i umetnost i moral, jer on u svom delu propoveda surovost, gnev, krajnju sumnju kao tipični provincijalni pravoslavni ideolog sa svojim iracionalističkim aktivizmom”. To su simptomi “ruskog, crno-crvenog pravoslavlja koje je negacija svega onoga što je hrišćanstvo značilo u toku dva milenijuma”. Po njima, “Zapad je truo”.

O Evropi je Velimirović mislio, pisao i učio kao o “velikom zlu kojeg se treba čuvati” jer Evropa je “ubica satanski”. Spas je u pravoslavnoj veri koja je “najveće čudo u istoriji roda ljudskog” i Očenašu kao osnovi društvenog uređenja: “Jer Bog je najviša stvarnost, večna i sveobilna te svako društvo uređeno nasuprot toj stvarnosti predstavlja bezumnu iluziju i haos, što opet dovodi ljude do očajanja i samoubistva”.

O Velimiroviću se govori kao o filozofu, iako “ni najpažljivije čitanje njegovih spisa ne otkriva ne samo trag nekakvog sistema, već ne pokazuje ni da je pisac imao neku dublju filozofsku kulturu”. Autor je propovedi sa jakim “antisemitskim akcentima” (da li ih je pisao dok je bio u konc-logoru Dahau, pitanje naše). Otvoreno se svrstavao uz srpske kvislinge (Nedića i Ljotića koga nazva Političar s Krstom), nije skrivao simpatije za Hitlera. Ni komunizam nije mu bio bauk. “Ako komunizam prizna veru i odrekne se bezbožništva u svom programu, mi”, zapisa Nikolaj, “nemamo ništa protiv komunizma i uopšte protiv njegovog političkog programa”. Takav ideolog i kandidat za sveca (postupak pokrenut 1985-86. godine, primedba naša) zna sve prečice do genocida.

“U procesu induciranja srpskog fašizma Srpska pravoslavna crkva nije bila samo ‘duhovna JNA’, kako ju je nazvao jedan srpski književnik. Spremna da ognjem i mačem širi svetosavsko pravoslavlje (na zamišljenom prostoru Velike Srbije koja nije ništa drugo do nekadašnja teritorija Pećke patrijaršije, primedba naša) ona je bila prava kasarna iz koje su noću izlazili srpski neofašisti na klanje civila. Stoga nije slučajno, da je u svim okupiranim gradovima u BiH, Srpska pravoslavna crkva bila ono mjesto, gdje je smješten štab za pripremu i provodjenje genocida”.

Crkva je, “uprkos prirodi svojoj” (licemerno ali nema veze, primedba naša) bila nosilac i podgrejavala “političke i nacionalne interese na štetu drugih”, svih ovih godina koje su POTPUNA NEGACIJA ČOVEKA ali bez krematorijuma. Vladike su se ponašale kao “plemenski etnarsi (namjesnici, kneževi, vladari, pojasnoća iz rečnika) pa čak i kao ideolozi rata i krvavih sukoba”. Na kraju, dželat je postao žrtva, a po Crkvi, po Akademiji nauka, po Udruženju književnika, po političkim i inim elitama i po inom narodu: “Samo su žrtve nevine, a mi smo, gle čuda, žrtve!”

III

Jovan ćulibrk tvrdi da se u Bosni “barem do pojave novog talasa – na ulici mogla, de facto, prema pločama pod miškom prepoznati nacionalnost lokalnog rock-era: musliman (Queen, AC/DC, Sweet, Kiš), rimokatolik (Boston, Styx, Sky) ili Srbin (Deep Purple, Gallagher, Allman Brothers Band, Bad Company ili bilo koji izravni blues derivat).”

Noel Galagher “religiju kvalifikuje kao ‘jebeni Isus i ostala govna'”. Govoreći za strašni Rock Expreš dodaje: “Isus je pička! Adam je šetao rajskim vrtom, pa je došla Eva, pa jabuka… Nemojte mi reći da je tako nastao ljudski rod! A gde su tu dinosaurusi!” Vrlo, vrlo “mitsko-tinejdžerski”.

Trent Reznor sa noktima od devet inča tvrdi da će “najveći problemi nastati kad se dokaže da Bog ne postoji, i da je u stvari tehnologija božanstvo novog sveta”. Takvo poimanje Boga svojim preuskim umovima ne može da otprati niko od vrhovnika Srpske pravoslavne crkve. Patrijarhove izjave, da se ne lažemo, ipak su izjave osobe sa posebnim potrebama. Tim osobama je potrebna dodatna ljubav, dodatna pažnja i dodatni podsticaj razvoja, a ne titula predsednika, akademika, naroda, patrijarha itd. Bolesnima pomoći a ne da oni obmanuti pomažu drugima.

Srpski rokeri ne dobacuju ni do hrišćanstva, oni bauljaju krvavim razvalinama Velike Srbije** iliti Velikog Zločina*** i traže među leševima (od 7 do 77 godina koji su i njihove “duhovnosti” delo, primedba naša) dokaze u prilog svoje nevinosti. “Pesme Iznad Istoka i Zapada” oda su genocidu, lament nad Velikom Srbijom. Izdavač je nacionalni, PGP RTS, pokretač je nacionalni, Srpska pravoslavna crkva, izvođači su nacionalni, “tridesetak istinskih buntovnika srpskog rok-en-rola”. Medijska podrška maksimalna, pravi je CD, nije CD-rom, omot luksuzan. Na omotu nisu mantije sa “slatkim malim aplikacijama od krvi”. Na omotu nije episkop puškomitraljezac i žongler dečijih lobanja. On “sedi ‘na tronu sv. Save’ u slavnoj i veličanstveno lepoj Mileševki’”. On i Beli andjeo. Na omotu je verski objekat od kamena i svetlost za koju ne znaš da li se sa neba spušta, normalno, oblačnog, ili, ne lezi vraže, zrači iz objekta verskog. Boje anarhističke – crvena i crna. “Misija je sveta”, reče otac Jovan, “ucrkovljenje jedne generacije”. Zi g. Hajl!

Na putu, iz Ilirske Bistrice u Sv. Petar kod Gorice, u automobilskoj nesreći poginuo je 23. aprila 1945., oko 22 časa, Dimitrije Ljotić. On je išao u štab vojvode-popa Momčila Djujića**** da se pozdravi sa Episkopom Nikolajem uoči njegovog odlaska iz Slovenije. Mrtvo telo Dimitrija Ljotića preneseno je u kapelu Dinarske četničke divizije gde je posle pomena Episkop Nikolaj održao govor u kome je, između ostalog, rekao: “Bog da prosti dušu Dimitrija Ljotića! Vo vjek i vjekova, Amin. Nije mrtav Dimitrija Ljotić. On sada pripada čitavom Srpstvu. On sada pripada nebeskoj Srbiji. A mrtvi su jači nego živi. On je sada jači, nego kada je bio živ. On je sada jači, nego kada je bio živ i sputan. On sada još više radi i poseduje više snage. On tek sad radi. Hvala mu.”

U glavama (ali jednom umu, primedba naša) srpskih rokera su, sigurni smo, i misli Dimitrija Ljotića, poznatog srpskog humaniste i krvoloka: “Hristos i Antihrist su se sagledali već u tami vekova. Antihrist je napao Hrista, rušio, palio, ubijao – ali Ga u oči nije mogao gledati. I danas je tako. Može antihrist da ruši, da pali, da ubija – ali Isusov lik ne može da gleda, pogled Njegovih očiju ne može da izdrži”. Kakve reči, kakav mudrac! Eto, za sledeći projekat najeminentnijih eminentnih srpskih rokera – misli Dimitrija Ljotića. Muzika, zna se, naci-pank. Kao što reče “najveći učitelj Srba, posle svetog Save” nadahnut mirisom svežepokojnog D. Ljotića: “On tek sad radi”. Još jedan leš sa Balkana odlazi narodu nebeskom, još jedan CD-leš kao čedo “ideje koja potekne”, još puno leševa slušalaca i ostalih. Kula od lobanja do neba put do naroda nebeskog – da ne misle i ne lete.

Srpska psihijatrija, poznatija po imenu Luda s Ludom ludovala, iznedrila je Jovana Marića. TO je profesor, doktor, neuropsihijatar, direktor Instituta za psihijatriju KCS i autor trilogije “Kakvi smo mi Srbi”. Dr Jovan tvrdi da je srpski narod adolescentni narod, a za prelazak iz puberteta u zrelost biće mu potrebne decenije, ako ne i ceo vek. Dr-pacijent Jovan zna da se obraća populaciji nepismenih i polupismenih pa kaže: “Trebaće nam, naime, bar 30 godina da prestanemo da želimo da komšiji crkne krava, sledećih 30 godina da budemo ravnodušni što je komšiji crkla krava i još 30 godina da nam bude žao što je komšiji crkla krava.”

Srećne vam rane neobrazovani depresivci, bolesnici, nacionalisti, zločinci, pubertetlije i “opančarski intelektualci” dovikuje vladika Nikolaj Velimirović sa nebesa, i dodaje: “Iz poraza se uči više nego iz pobede. Nije istina da bez govora o krivici nema spasa srpskom narodu, čitao sam u Politici”. Pisao je jedan od onih SVIH novinara koji su do poslednjeg trenutka bili spremni na svako poniženje, reče jedan od SVIH, “do te mere da bismo, po nalogu direktora pristali čak i da puzeći ulazimo u zgradu Politike”. Zi g. Hajl se zakašlja i sav rumen u licu vrisnu: “To, naravno, sa Radio Jugoslavijom, i ostalim nacionalnim medijskim dobrima najslobodoljubivijeg naroda na svetu nije slučaj.”

Boli briga Nikolaja, on je svetac. Zi g. Hajl! Na sajtu mitropolije Crnogorsko-primorske postavljen je “život SVETOG vladike Nikolaja Velimirovića” iako je patrijarh srpski Pavle rekao: “Ne ide. Još je rano. Ima još živih koji ga pamte. A pušio je. Kako može svetac da puši?” Hajdi-Haj, Hajdi-Ho! Zi g. Hajl! Kao što to Milan St. Protić, gradonačelnik-ambasador, reče 5. oktobra: “Bog je danas sa Srbima”. Blago njima. Blago njima, teško gradjanima (“patos” parola naša).

Ne valja citatom završiti, al’ citat dobar: “Za nas ima samo jedan lek: otvoriti širom vrata Zapadu i njegovim idejama; Zapadu koji misli, koji dela, koji stvara, koji živi punim i intenzivnim životom, jedinim dostojnim da se nazove ljudskim životom”. Za početak, ukopati leševe da bi moglo da se diše.

________________________________________
*
Urednik redakcije za zabavnu muziku: Mikica Antonić;
muzički urednik: Vladimir Graić;
v.d. gl. i odgovorni urednik: Lidija Habić;
direktor: Aleksandar Backović

**
Brana Crnčević: “Srbi, hteli ne hteli, moraju živeti u jednoj državi, a ostali kako im se svidi”.

***
Crnogorski dobrovoljac: “Sa Lovćena vila kliče, đe si srpski Dubrovniče”.
Novinar: “Vukovar je, konačno, slobodan”.
Major JNA, Veselin šljivančanin: “Jes’! Srušen, al’ slobodan!”

****
“Biće naše od Skadra do Zadra”.

Literatura:
– “Genocid našeg doba”, Enes Pašalić, NGL “Bosna est”, Ljubljana 1995.
– “Od Velike Srbije do SAO Riblje čorbe”, Nandor Ljubanović & Drago Borić, “Kulturbunt”, Pokret za mir Pančevo, 1999.
– “Pepeo i prah”, Drago Borić, “Kulturbunt”, Pokret za mir Pančevo, 2000.
– “Republika”, broj 258, april 2001 ; broj 247, oktobar 2000 ; broj 255, februar 2001 ; broj 249, novembar 2000 ; broj 256-257, mart 2001
– “Rock expreš”, broj 22, http://www.rockexpreš.org
– “Jagnje Božije i Zvijer iz bezdana” (“Ne-zaobilazne strategije”, jerodjakon Jovan ćulibrk), http://www.mitropolija.cg.yu
– “Ljudska prava”, http://www.egroups.com/group/ljudska_prava
– “žitije Sv Save”, Nikolaj Velimirović (razni izvori)
– “Brodska užad”, Nandor Ljubanović, neobjavljeno

DODATAK

Učesnici u projektu “Pesme Iznad Istoka i Zapada” jesu ili su bili članovi sledećih grupa:
(članovi grupa su navedeni po azbučnom redosledu imena grupe)

Goran Trajkoski – Anastasija
Ivan Kljajić – Bezobrazno zeleno, Ana Stanić
Goran Marić – Bjesovi
Dragutin Jakovljević – Galija, Ana Stanić
Boris Lješković – DST
Aleksandar Gardašević – DST
Veljko Vučurović – DST
Dejan Vučetić – Darkwood Dub
Vladimir Jerić – Darkwood Dub
Milorad Ristić – Darkwood Dub
Jasmina Mitrušić Mina – Luna, La Strada
Bojan Vulin – Nesalomivi
Svetlana Spajić – Paganke, Moba, Drina
Nebojša Antonijević Anton – Partibrejkers
Zoran Kostić Cane – Partibrejkers
Goran Milošević – Plejboj, Ana Stanić
Goran Milošević – Hazari
Miloš Velimir Buca – Pušycat, Sunshine, Električni orgazam, 357, Partibrejkers
Zoran Maksimović – Jaž ba
Ognjen Popić – Jaž ba, Ana Stanić
Igor Kašiković – Revolt
Goran Simić – Revolt
Milan Tica – Revolt
Petar Topalović – Revolt
Dragan ćurković – Revolt
Draško Kremenović – Revolt
Dragutin Aleksandrić – qrve
Drago Senić – qrve
Leonid Pilipović Leo – Džukele, Goblini
Marko Dačić – 357, Night shift
Nebojša Potkonjak Pika – 357
Nikola Hadži-Nikolić – 357
Zoran Cvetković Cvele – 357
Nebojša Čanković – 357
Zora Vitas
Marina Stojković
Predrag Stojković

Komentar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.