Lakić Đorović: ZABORAVLJENO (SAMO)UBISTVO

Standard

Miloša Ilijinog Ilića, desetara-vojnika VP 3065/6 Sombor, ubili su 19. novembra 1990. godine, oko 20:10 časova, kao stražara na stražarskom mestu broj 3, uz osmatračnicu sa koje je desetak minuta ranije, reflektorom osvetljavao okolinu i zgradu skldišta oružja i municije.

Zatečen je na leđima, sa tri prostrelne rane, hicima ispaljenim iz automatske puške direktno u srce. Bio je umazan blatom i krvlju.Vetrovka mu je bila razdrljena, a vojnička bluza pocepana. Pripadnici straže i ostali, čuli su ukupno pet kraćih rafala.Prvo tri, a ubrzo još dva.

Svima, apsolutno svima, bilo je očigledno da su desetara Miloša ubili.Organi vojne bezbednosti znali su i identitet ubica, odnosno njihovog predvodnika.

Ipak Komanda Ratnog vazduhoplovstva i protivvazdušne odbrane (u čijoj jedinici je desetar Miloš služio) i tadašnji vojni vrh, iz lažnih „viših i državnih interesa“, zahtevali su od tadašnjeg vojnog tužioca i istražnog sudije, da sprovedu postupak, prikriju tragove očiglednog ubistva i predstave ga kao samoubistvo.

Uprkos gotovo svim izvedenim dokazima – da je desetar Miloš Ilijin Ilić ubijen, vojni tužilac i istražni sudija su gotovo punih pet godina, istrajno dokazivali da se radi o samoubistvu.

U nedostatku bilo kojeg dokaza o navodnom samoubistvu, Vojna vezbednost je, u jedinici i u sredini u kojoj je desetar Miloš živeo, već od dana sahrane, iskonstruisali i proturali lažnu glasinu o Miloševom intimnom životu.Ovu ogavnu i uvredljivu izmišljotinu, pokušavali su da predstave kao razlog za navodno samoubistvo.

Porodicu, rodbinu, prijatelje i brojne poznanike (Miloš je, iako mlad, bio ugledan, uspešan i cenjen čovek) ova laž je dodatno ožalostila, uvredila i ponizila.Roditeljima je bila teža i od sinovljevog ubistva.Ubijali su im već ubijenog sina.Majka to nije dugo izdržala.I nju su ubili, kao i stotine drugih ucveljenih roditelja širom Jugoslavije.

Sve laži vojnih službi i pravosuđa, uključiv i tri balistička veštačenja sa isključivim zadatkom da se makar teoretski dokaže mogućnost Miloševog samoubistva, bili su uzaludni.

Svi, bukvalno svi izvedeni dokazi, dodatno su potvrđivali da su desetara Miloša ubili pripadnici grupe (osuđenih ubica i drugih zločinaca iz zatvora u Sremskoj Mitrovici, koje su oslobodili daljeg izdržavanja kazni, obukli u vojne uniforme, dali im službene legitimacije i naoružali ih, i poveli da ubijaju za „službu i državu“), koje je predvodio poznati kapetan/potpukovnik Vojne bezbednosti.

Nakon pribavljanja dodatnih dokaza,13.septembra 2005. godine, skoro pet godina od Miloševog ubistva, kao zamenik Vojnog tužioca u Beogradu, u saradnji sa pukovnikom Petkovićem, kao Vojnim tužiocem u Beogradu, zaključili smo da je desetar Miloš Ilijin Ilić ubijen, tj. da nije izvršio samoubistvo, te sam budući da je ubijen pri vršenju stražarske službe, aktom KTN broj 154/94, istražnom sudiji Vojnog suda u Beogradu, predložio preduzimanje pojedinih istražnih radnji, radi pouzdanog identifikovanja Miloševog ubice i/ili ubica – kao učinioca i/ili učinilaca krivičnog dela – napad na vojno lice u vršenju službe iz člana 206. stav 4. Krivičnog zakona SFRJ/SRJ.

O ubistvu desetara Miloša Ilijinog Ilića, pod ovim naslovom, pisao sam i 14. decembra 2004. godine, u ondašnjem dnevnom list „Politika“.Kao uslov da ga objave, cenzurisao ga je Mlađi Lažanjski, zvani Galović Milan.

U Beogradu, 12. jun 2013. Đorović Golubov Lakić,
potpukovnik pravne službe JNA u penziji

Komentar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.