Posted in Svedok zločina

Lakić Đorović: Ratni zločinci u Generalštabu Vojske Srbije

Kada dvostruki četnički Vojvoda Nikolić, sticajem žalosnih okolnosti, postane predsednik države – Republike Srbije, i u tom svojstvu Vrhovni komadant Vojske Srbije (VS), onda je prirodno da na čelu Generalštaba (GŠ) VS opstaje ratni zločinac kakav je tzv. general Diković.
Ako Diković može, treba ili mora da bude načelnik GŠ VS, onda i svi generali, ne samo GŠ VS, nego i VS, možda, mogu, trebaju ili moraju biti „heroji“ javno osumnjičeni za najteže ratne zločine.

Već punih 25 godina, sa posebnom pažnjom pratim promociju srbijanskih ratnih zločinaca sa prostora Kosova, u više činove i na više pozicije u VS i GŠ VJ/V SCG/VS.

Kao zamenik Vojnog tužioca u Beogradu, a potom kao ratni vojni tužilac u Beogradu i Kosovu, istraživao sam desetine najtežih ratnih zločina u Slavoniji, Bosni i Hercegovini i na Kosovu.

Među predvodnicima, naredbodavcima i/ili izvršiocima masovnih ubijanja, progona i drugih najtežih zločina bili su komandanti, načelnici štabova i vojno bezbednosni organi komanda i jedinica VJ/VS.

Za ubijanja i zločine počinjene u ime države Srbije, unapređeni su u generalske činove i postavljeni na veće pozicije u vojnoj komandnoj piramidi.

Protiv desetine njih zahtevao sam i sprovodio istragu.Krajem maja 1999. godine u 17 predmeta zahtevao sam istragu protiv Dikovića i drugih komandanata kosovskih brigada, načelnika štabova, komandanata borbenih grupa (BG), vojno-bezbednosnih organa i drugih ubica i ratnih zločinaca kosovskih brigada.

O Dikoviću i drugim zločincima svedočio sam javno, pred svim nadležnim organima u Srbiji i u Haškom tribunalu.O njihovim zločinima,javno govorim i pišem u tzv. javnim medijima Srbije i drugih država.

Umesto da im se sudi, zločinci su proglašeni za nacionalne heroje, a njih 9 je dobilo generalske činove i postavljeno na veće dužnosti.
Među četvoricom pukovnika VS koje je Dvostruki Vojvoda Nikolić, 23. aprila 2015. unapredio u čin brigadnog generala, zapazio sam i KS, koji je 1999. godine bio načelnik Operativnog odseka u 549.motorizovane brigade (mtbr.), 52. (prištinskog) korpusa VJ. Pre te dužnosti, na istom, kosovskom prostoru je proveo preko 10 godina, na dužnosti komandanta motorizovanog bataljona i komandanta 55. graničnog bataljona.U javno dostupnim podacima njegove biografije, ovi se podaci skrivaju.Desetine kredibilnih svedoka, među kojima i više svedoka Haškog tribunala (svedok K-41 i drugi) tvrde da je u decembru 1998. godine, predvodio policijske – poterne i zasedno-prepadne snage u desetine sela i zaselaka uz granicu sa Albanijom, te da je tom prilikom sudelovao u više teških ratnih zločina bliže opisanih u krivičnim prijavama podnetim Tužilaštvu za ratne zločine Republike Srbije.

KS je počev od septembra 1998. do 6.juna 1999.godine, kako to i sam, hvalisavo kazuje, po naređenjma i komandama nadređenih, najčešće zajedno delujući sa njima, po prethodnim planovima i međusobno podeljenim ulogama, kao komandant Pete Borbene grupe (5.BG) 549.mtbr, sudelovao u „čišćenju“ više albanskih sela, na prostorima Prizrena, Đakovice, Suve Reke, Orahovca, Mališevo, Glogovca, Srbice, šireg prostora Drenice, Istoka, Kline, u sadejstvu sa jedinicama 37, 125. i 243. mtbr, 52. Korpusa VJ, te komandom i jedinicama 37.brigade Posebnih jedinica policije (PJP), Prizrenskom četom PJP i drugim specijalnim snagama.

Pripadnici 5.BG, 549.mtbr, kao deo srpskih oružanih snahga, u više navrata, tokom druge polovine 1998. i prve polovine 1999. godine, pod komandama KS, kao načelnika Operativnog odseka u Komandi 549.mtbr i komandanta 5.BG, u više sela i naselja opština – Prizrena, Đakovice, Suve Reke, Orahovca, Mališevo, Glogovca, Srbice, šireg prostora Drenice, Istoka, Kline, i drugih opština ovog dela Kosova, sudelovali su u ubijanjima kosovskih Albanaca civila – dece, žena i muškaraca, njihovom teškom telesnom povređivanju ili teškom narušavanju zdravlja ljudi; oružano napadali bez izbora cilja pogađajući pri tome albansko civilno stanovništvo; mučili, nečovečno postupali, nanosili velike patnje i povrede telesnog integriteta i zdravlja albanskog civilnog stanovništva; primenjivanjivali mere zastrašivanja i terora; protivzakonito zatvarali (lišavali slobode) albansko civilno stanovništvo; raseljavali albansko civilno stanovništvo; pljačkali imovinu albanskog stanovnštva i protivzakonito i samovoljno uništavali njegovu imovinu koje (uništavanje) nije opravdano vojnim potrebama.

Činjenični opisi izvršenih ratnih zločina protiv civilnih lica,sadržani su u tri krivične prijave podnete Tužilaštvu za ratne zločine Republike Srbije, a u znatnom delu i u optužnici toga tužilaštva, KTRZ br.5/2005 od 25.aprila 2006. godine, a peciziranoj 03. marta 2009. godine, delom i u izreci (dispozitivu), a znatno detaljnije u obrazloženju pravnosnažne presude Okružnog suda u Beogradau -Veća za ratne zločine, K.V. 2/2006 od 23. aprila 2009. godine, za ratne zločine izvršene 26. marta 1999. godine, u Suvoj Reci, kao i u zahtevu za sprovođenje istrage i Rešenju o sprovođenju istrage i određivanju pritvora protiv komandanta 37.brigade PJP i komandira i policajaca 4.Čete te brigade za ratne zločine nad kosovskim Albancima.

U prvoj krivičnoj prijavi opisani su ratni zločini počinjeni 24. aprila 1999. godine u selu Meja/Mejё i selu Korenica/Korenicё, opština Đakovica/Gjakovё. U drugoj – ratni zločini počinjeni u više navrata, u drugoj polovini 1998. i prvoj polovini 1999. u selu Lubižde Has/Lubishtё e Hasit, u selu Dedaj/Dedaj i drugim selima i zaseocima u severo-zapadnom delu opštine Prizren, a u trećoj krivičnoj prijavi opisani su, detaljno, hronološkim sledom, ratni zločini počinjeni na Kosovu, u gradu Suva Reka/Suharekё, 22. marta 1999.godine i selima te opštine u zahvatu lokalnog puta od Suve Reke prema selu Studenčane, od 25. i 28. marta 1999. godine.

1) Kako je već i opšte poznato, u selima Meja/Mejë i Korenica/Korenicë, oba u opštini Đakovica/Gjakovë, kao pripadnici srpskih snaga, …naredili da se izvrši i/ili izvršili i/ili sudelovali u izvršenju više od 332 ubistva kosovskih Albanaca civila (265 u Meji/Mejë a 67 u Korenici/Korenicë) i stotine drugih ratnih zločina protv civilnog stanovništva – kosovskih Albanaca: mučenja, nečovečna postupanja, nanošenje velikih patnji i povrede telesnog integriteta i zdravlja, protivpravna lišavanja slobode i zatvaranja, uzimanja talaca, primenjivanja mera zastrašivanja i terora, sistemsko pljačkanje imovine stanovništva radi ličnog i zajedničkog prisvajanja, protivzakonito i samovoljno uništavanje civilne imovine koje nije opravdano vojnim potrebama

2) U selima Ljubižda Has/Lubizhdё e Hasit, Kušnin/Kushnin, Kabas Has/Kanash e Hasit, Dedaj/Dedaj i drugim selima i zaseocima koji ih okružuju na području Hasa, u severozapadnom delu opštine Prizren i selima Damjan/Damjane, Tanaj/Tanaje i okolnim selima i zaseocima jugoistočnog dela opštine Đakovica/Gjakovё, i drugim planinskim selima i zaseocima ovog dela Kosova,od septembra 1998. do 16. juna 1999.godine, u sedam navrata, i to: u septembru i decembru 1998.; 27. i 28. januara 1999.; 25. i 26. marta 1999.; 30. marta 1999. ;12. aprila 1999.; 15. i 16. aprila 1999. i 26. arila 1999. godine, pripadnici 5.BG, kao pripadnici srpskih snaga,pod komandama KS, sledeći naređenja pretpostavljenih i nadređenih, sudelovali su u izvršenju – napada na civilno stanovnštvo, naselje, pojedina civilna lica ili lica onesposobljena za borbu, koji je imao za posledicu smrt, teške telesne povrde ili teško narušavanje zdravlja ljudi; napada bez izbora cilja kojim se pogađa civilno stanvništvo; ubistvima, mučenjima, nečovečnom postupanju, nanošenju velikih patnji i povreda telesnog integriteta i zdravlja civilnog stanovništva; primenjivanje mera zastrašivanja i terora; protivzakonito zatvaranje (lišavanje slobode) civilnog stanovništva; raseljavanje i/ili preseljavanje civilnog stanovništva;silovanje i/ili prisiljavanje na prostituciju; prisiljavanje na prinudni rad, izgladnjavanje stanovništva, pljačkanje imovine stanovnštva i protivzakonito i samovoljno uništavanje imovine koje nije opravdano vojnim potrebama, ili izvršili neko od navednih dela – u smislu člana 142. stav 1. KZ SRJ, kojim prilikama su ubili preko 100 kosovskih Albanaca, nenaoružanih meštana navedenih i drugih kosovskih sela, a više stotina prognali iz svojih kuća i sela.

3) U Suvoj Reci isti komandanti i njima podređeni pripadnici srpskih snaga, na gotovo istom mestu i u istim okolnostima, u tri dana, ubili su 93 albanska civila. 22. marta 1999. godine ubili su devet, 25. marta 1999. godine ubili su 34 albanska civila, a narednog dana, 26. marta 1999. godine, ubili su 50 albanskih civila – dece, žena i staraca.

Javnosti je poznato samo ubijanje izvršeno 26.3.1999. u najužem centru grada Suva Reka/Suharekë, kada je, oko podneva, nedaleko od policijske stanice i komande Teritorijalne odbrane, ubijeno 50 albanskih civila, od čega 48 iz porodice Berisha iz Suve Reke/Suharekë. Među ubijenima je 19-toro maloletne dece, od 9 meseci do 16 godina, devojke i žene, od kojih je jedna bila u osmom mesecu trudnoće i starica od 100 godina. Masakriranje porodica Berisha, sa teškim telesnim povredama opasnim po život (više ustrelina udova, stomaka i grudnog koša) preživele su samo dve žene i jedno dete, koji su ispali iz kamiona kojim su ubice odvozile ubijene radi sakrivanja njihovih tela u tajne grobnice.

Ostaje pitanje kako se dogodilo da nadležni tužilac za ratne zločine zahteva istragu i kasnije podigne optužnicu protiv istih odgovornih samo za ubijanje 50 civila izvršeno 26. 03. 1999. godine, a da to ne učini i za ubistva 43 albanska civila, koje su isti naredbodavci i izvršioci zajednički učinili prethodnog – 25. i 22. 03. 1999. godine.

Odredbe člana 156. do 165. Ustava Srbije, Zakon o javnom tužilaštvu, Zakonik o krivičnom postupku, ili bilo koji drugi propis, kao ni opšteprihvaćena pravila međunarodnog prava i ratifikovane konvencije i prihvaćeni međunarodni ugovori, koji su po članu 16. Ustava, sastavni deo pravnog poretka Srbije i neposredno se primenjuju, ne dopuštaju selektivno krivično gonjenje i “oprost” ratnog zločina ubijanja 43 civila.

Nije sporno da od kraja 1998. do kraja marta 1999. godine, na području grada Suva Reka/Suharekë, nije bilo jedinica niti boraca OVK, niti su srpske snage u tom periodu imale bilo kakav oružani sukob sa njima. Tu su činjenicu, kao svedoci, naročito isticali KS (novounapređeni Vojvodin brigadni general), kao komandant 5.BG, 549.mtbr i Božidar Delić, komandant te brigade.

Propust tužioca za ratne zločine da, u konkretnim okolnostima, optuži odgovorne naredbodavce i izvršioce ubijanja 43 kosovska Albanca, neposredno su uslovila i opredelila ceo dalji tok sprovedenog, prvobitnog postupka i ponovljenog suđenja za masakar 50 albanskih civila (dece, žena, trudnica, staraca i drugih nemoćnih) u Suvoj Reci.

Veće za ratne zločine Okružnog suda u Beogradu,u pravnosnažnoj presudi K.V. 2/2006 od 23. aprila 2009. godine, između ostalog kaže: “S tim u vezi sud je i iz iskaza svedoka Muharem Shale dat na glavnom pretresu dana 5.12.2007. godine, utvrdio da je bilo ubistava albanskih civila i dana 25. 03. 1999. godine, i to u stolarskoj radionici i ispred stolarske radionice. Takođe sud je i iz zapisnika o uviđaju od 30.03.1999. godine, utvrdio da je obavljen uviđaj i u stolarskoj radionici Trijeza, gde su pronađena 4 tela. Međutim sud se nije upuštao u ocenu napred izvedenih dokaza (eventualna ubistva pre 26.03.1999. godine), s obzirom da se iz njih ne utvrđuju događaji i radnje koje su optuženima u ovom krivičnom postupku stavljene na teret, a konkretan događaj nije obuhvaćen optužnicom.”

Prijavljeni zločini su činjenično opisani po kazivanjima više stotina svedoka-očevidaca. Ne samo Albanaca – preživelih i srodnika žrtava, nego i pripadnika VJ, MUP-a Srbije, (starešina i vojnika, odnosno policajaca, pripadnika PJP), te pripadnika vojnih i civilnih tajnih službi, koji su svedočili pred Međunarodnim krivičnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju (jedni – kao svedoci odbrane optuženih i/ili osuđenih, a drugi – kao svedoci Tužilaštva).

Budući da se radi o masovnim, javnosti dobro poznatim slučajevima ubijanja i drugih teških ratnih zločina nad nenaoružanim kosovskim Albancima, oni su svakako bili dobro poznati i vojnom i državnom vrhu, te su Diković i Dvostruku četnički vojvoda Nikolić, KS unapredili u brigadnog generala kao nagradu za sudelovanje u izvršenju masovnih zločina.

Imajući u vidu ostale generale-zločince iz GŠ VS i VS, sasvim je izvesno da će KS biti i vanredno unapređen u viši čin i višu poziciju.
Neka im je sa srećom. Dvostrukom četničkom Vojvodi i tzv. Generalu Dikoviću, upravo ovakvi trebaju.Delići i drugi Živanovići, neće se ljutiti. Zaslužili su to i brojni drugi njihovi saradnici.

Vojsci i narodu koji su junački samleli ostatak sveta i odbranili Kosovo i sve druge srpske prostore, Dikovići i saborci trebaće radi konačnog zatiranja mrske NATO alijanse i Evropske Unije. Ili, možda, za priključenje, ako ih pobedimo, kao onda, a Rusi nas opet odbace, kao onda.

U Beogradu, 28. aprila 2015. Đorović Golubov Lakić,
potpukovnik pravne službe JNA u penziji

One thought on “Lakić Đorović: Ratni zločinci u Generalštabu Vojske Srbije

  1. Kakve su ratne zločine (moguće je i genocid) počinili prema deci, devojkama, ženama i muškarcima – pljačka i otimanje sitne i krupne stoke i prepodavanje iste u Raškoj i Novom Pazaru potpuno je irelevantno.

    Liked by 1 person

Komentar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.